Beruchte booster berichten

Hier lees je de meest gelezen Beruchte Booster Berichten

Jij en waarschijnlijk iedereen heeft zijn leven te danken aan die Rus.

Het was in sommige delen van het schip rond de 50 graden Celsius. De airco en luchtzuivering lagen op hun gat door zwakke batterijen. Er was ook al dagen lang geen contact meer mogelijk geweest met Moskou. Door de hoge concentratie CO2 waren al een aantal bemanningsleden van de Sovjet onderzeeër die dag flauwgevallen. Geen wonder ook, het ding was ontworpen om in arctische zee te varen en niet in de tropische wateren tussen Cuba en de VS.

in 1962in 1962Op het hoogtepunt van de nucleaire dreiging tijdens de Cuba Crisis bijna 60 jaar geleden, in 1962, ontdekte de Amerikaanse marine de Sovjets in hun onderzeeboot en maande hen naar de oppervlakte te komen. Dat gebeurde in die tijd met onschadelijke en lichte diepte explosieven, maar per ongeluk gebruikten de Amerikanen zware dieptegranaten die de onderzeeër alle kanten uit liet vliegen. Wat de Amerikanen niet wisten, was dat de Sovjets een 15 kiloton zware nucleaire torpedo aan boord hadden. Vergelijkbaar met het exemplaar dat op Hiroshima terecht kwam.

Voor vertrek had Moskou de commandanten permissie gegeven het ding af te vuren indien nodig, zonder nadere toestemming van bovenaf. De Sovjet commandant van dienst dacht dat de oorlog inmiddels boven hun hoofden was uitgebroken en weigerde naar de oppervlakte te gaan. Hij stond op punt het kernwapen te laten lanceren.

Te midden van deze verhitte situatie, hield collega commandant Vasili Alexandrovich Arkhipov zijn hoofd koel. Hij gebruikte zijn vetorecht om niet te vuren en bracht zijn in woede ontstoken collega tot bedaren. Nadat ze aan de oppervlakte door het Amerikaanse fregat waren geïdentificeerd, (ze lieten een inspectie achterwege) laadden ze hun batterijen op en vertrokken naar Rusland.

De Amerikanen hoorden pas 50 jaar later wat onze planeet bespaard is gebleven, een nucleaire escalatie en vermoedelijk een totale destructie. Arkhipov is postuum gelauwerd en er werd een film over zijn heldendaad gemaakt.

Opnieuw is het belangrijk dat 1 man zijn hoofd koel houdt. Opnieuw is het een Rus.

Al het andere in de wereld lijkt er nu even niet meer toe te doen. Ik vind het tijdens een weekje met gezin in de bergen niet makkelijk de rust te vinden. Toch kan een van de manieren uit mijn boek Het is maar Werk je helpen om het hoofd koel te houden of je juist even verbonden te voelen. 

Klootzak, ik hoop dat hij dood neervalt.

Bovenstaande woorden sprak een aangeslagen Oekraïner in het 8 uur journaal die in een kilometerslange file stond om zijn kinderen op te halen en in veiligheid te brengen.

‘Van een grote invasie is voorlopig geen sprake’, zei Maarten van Rossum in Op1 eergisteren. Nog geen 6,5 uur later stonden de Russen al in Oekraïne. Na weken van analyses en avondvullende praatprogramma’s is de Europese defensie nu aan het ontwaken uit een bijna 80-jarige vredesdroom. We moeten weer aan de bak en weten amper waar te beginnen. De NoordAtlantische alliantie is een broze verzameling geworden zonder leiderschap en daadkracht.

Van Rossum heeft behoorlijk wat geopolitieke kennis en vooral een lange staat van dienst. Ik zag hem nog spreken vorige week in Vredenburg in Utrecht. Hoe kon hij er zo naast zitten? Ontkenning is blijkbaar een krachtige afweer. Al maanden rukken de Russen in enorme troepen op en zelfs de Oekraïners waren in niets voorbereid op een inval. De angst voor Russische agressie vanuit de koude oorlog waarin ik opgroeide is weer aangewakkerd. Moet ik de ‘Russenbus’ weer gaan vullen? Mijn moeder had vroeger enorme voorraadblikken op zolder staan met allerhande rantsoen erin. Als de suikerpot leeg was, kreeg ik de opdracht even in de Russenbus te kijken.

De honderden artsen met verslaving of burnout die ik begeleidde werden vaak ook overvallen door hun aandoening. Wij artsen ontkennen vaak wat de omgeving al van ver zag aankomen. Vaak ontkent de omgeving zelf ook trouwens! Pas als het water aan de lippen staat, ontstond er actie. Vaak te laat.

Ik ben bang dat het Europa ook zo kan vergaan als de Russische leider zijn megalomane en polemische ideeën wat wil uitbreiden naar het Westen.

Medici hebben hier weinig invloed op. Gelukkig kunnen we ons wel voorbereiden op life-events en andere zware tijden. Daarom heb ik een handig schemaatje gemaakt om een anti-afbrandoefening te doen, deze link leidt je er gelijk naar toe.

Een brandoefening heeft alleen niet zo veel zin als je huis al in de fik staat, dus doe het eerder. En herhaal het met enige regelmaat. En omdat wij artsen niet zo van de zelfzorg zijn,  zul je het moeten in bouwen in een andere oefening: bijvoorbeeld tijdens je intervisie- of IFMS gesprekken. Of als je medisch leider bent, stop een anti-afbrandoefening in je heidagen.

Wil je net als andere gezonde dokters de week openen en afsluiten met Hans’ anti-afbrandmails, schrijf je dan in via onderstaande knop.

He died trying to see the world deepest pit

De quote hierboven is van Trevor, een 18-jarige seksueel gefrustreerde puber met de ziekte van Duchenne. Zijn grotendeels verlamde lijf kijkt de godganse dag vanuit een rolstoel naar TV programma’s over bezienswaardigheden in Amerika terwijl hij amper de deur uit durft.

In de verfilming van het boek The Revised Fundamentals of Caregiving zien we 2 wijze lessen voor dokters in een beproefd recept voor een vermakelijke film: een roadmovie en het looser-achtige leven van de hoofdpersonen.

Ben is een geflopte schrijver die een verschrikkelijk verlies probeert te verwerken terwijl hij gestalkt wordt door zijn vrouw die van hem wil scheiden. Hij heeft een 6 weekse cursus gevolgd om ziekenverzorger te worden. Trevor wordt zijn eerste klus. Zijn moeder is een superneuroot die elke moment vreest voor het leven van zoon Trevor.

De eerste les is ook gelijk de eerste zin uit het scenario. We zien Ben in een klasje met aankomende verzorgers die worden geleerd eerst voor zichzelf te zorgen en dan pas voor de patiënt. Bizar dat in de 6 weekse ziekenverzorgersklas dit gelijk wordt ingewreven en het in ons jarenlange medische curriculum er maar wat bijbungelt.

De tweede les is het dwangmatige perfectionisme en risicomijdend gedrag van Trevor en zijn neurotenmoeder. Misschien herken je hierin het adagium in je opleiding:

-maak geen fouten
-toon geen zwakte

Als je net als ik en veel andere medici nogal perfectionistisch bent opgeleid en ooit een (ongegronde) tuchtzaak aan je broek hebt gekregen, zul je geneigd zijn klagers te vermijden of enorm te gaan pleasen. Een gegarandeerd afbrandrecept en ook niet goed voor je patiënten, want je wordt er onnodig defensief van en we weten wat dat doet met de zorg.

Hoofdrolspeler Ben geeft een mooie demonstratie hoe risico nemen tot mooie ervaringen kan leiden. Hij neemt de geheel zorgafhankelijke Trevor mee naar plekken waar ze nog nooit zijn geweest en dit leidt tot hilarische momenten die het leven van beiden voorgoed veranderen, in positieve zin bedoel ik dan!

Een paar zinvolle openingen om je te beschermen tegen kansloze klagers of agressieve asocialen vind je in de nieuwe KNMG richtlijn hoe je behandelingsovereenkomst eenzijdig kunt opzeggen. Het kost enige inspanning, maar je hebt tenminste perspectief om van dit soort energieslurpende contacten af te komen.

De film is beschikbaar voor Netflixers en als je ook toe bent aan meer plezier in je werk, doorbreek dan eens wat risicomijdende patronen. Als je dat eng vindt of je kunt de risico’s niet zo goed inschatten, lees dan mijn boek Het is maar Werk 

Ze keken alsof ze nog nooit een fietser op de piste hadden gezien.

360 graden rondom zicht, geen vleugje wind, de droge lucht en de wakkere winterzon prikkelen mijn huid. De stilte is oorverdovend. Alleen het geflapper van het scherm van een opstijgende parapentepiloot 150 meter verderop breekt de stilte heel kort. Ik zie hem rustig hoogte winnen en daarna op een thermiekbel het dal in zeilen.

Naast ski’s en een snowboard heb ik dit keer ook mijn elektrische mountainbike meegenomen naar het kneuterigste wintersportgebiedje in de Vogezen waar we al jaren komen. Het bestaat maar uit een hand vol sleepliftjes die niet hoger komen dan de 1258m waar ik van het uitzicht zit te genieten. De MTB tochtjes zijn een welkome afwisseling van de beginnerspistes waar ik de uitdaging totaal mis.

Na mijn weldaad van 20 minuten rust, moet ik de kinderen van hun skiklasjes ophalen en vraag een voorbij razende Pisteur op een sneeuwscooter hoe ik met mijn fiets het snelst naar beneden kom. Hij lacht een beetje en knikt naar de enorme vette Schwalbe profielbanden van mijn fiets. ‘Neem het bospad van de rode piste, dat lukt wel met dit apparaat’.

Zo zoef ik door het witte wonderland naar beneden en vliegen de sneeuwklonters me om de oren terwijl de banden zich gretig en knapperig krakend in de sneeuw vast bijten. Lekkerrrr! Pas in de laatste bocht rijd ik voorzichtig wat debutanten op ski’s voorbij en ze kijken me aan alsof ze nooit eerder een fiets op de piste hebben gezien. Tja, de borden geven alleen aan dat de pistes verboden zijn voor sleetjes en wandelaars…

Voor mij geldt op een wintersportweekje met kleine kinderen dezelfde 20%-regel die Tait Shanafelt, mijn anti-afbrandheld, voor werk hanteert: doe minstens 20% van de tijd iets wat je écht leuk vindt. Dat werkt bij artsen preventief tegen burn-out. Bij mij werkt het tegen chagrijn en mijn ongeduld bij het veelvuldig aantrekken van kinderhand- en skischoenen.

Het liefst besteed ik natuurlijk meer tijd aan zaken die ik en mijn geliefde zelf echt leuk vinden tijdens onze vakanties, maar we zijn ondanks dat we uit de luiers zijn, nog steeds het meest bezig met zorg en geregel voor de kinderen. Gelukkig kunnen we steeds meer samen met de kinderen doen. En hebben we de taken zo verdeeld dat we allebei redelijk aan onze activiteiten of rustmomenten komen waarmee we ons zelf opladen tijdens onze vakanties.

Je bent een slimme en goede arts als jij ook zorgt dat je minstens 20% van je werktijd besteed aan iets waar je blij van wordt. Vaak is dat ook iets wat je goed kunt en waar je patiënten dus ook blij en gezond van worden.

Je zult alleen zelf moeten zorgen dat je hiervoor de ruimte en tijd krijgt die je nodig hebt. Ook tijdens je vakanties.

Brullende baby-boomer-bullies

Van de 35.000 stoelen waren er maar zo’n 800 bezet door Kopenhagenaren (hoe heten inwoners van Kopenhagen eigenlijk?). Voor de wedstrijd begon, leek het maar een nietszeggend trosje supporters, ze zaten namelijk maar in een weggestopt klein hoekje van het Philipsstadion.

Maar nog voor de aftrap klonk uit het Deense gastvak een Vikingachtig strijdgebrul met strakke drumsessies die de PSV aanhang uit Eindhoven zichtbaar overschreeuwden en intimideerden. Met een rood-witte PSV sjaal die ik te leen kreeg van de collega naast me die me had meegenomen naar deze 8e finale van de UEFA Champions Conference League, keek ik naar de mede-supporters om me heen. Ik zag dat ze afgeleid werden, stopten met aanmoedigen en steeds naar het gastenvak keken waar enorme vlaggen zwaaiden en inmiddels goed ingestudeerde maar totaal onverstaanbare Deense leuzen het prachtig uitgelichte veld over vlogen. Ik vond het best indrukwekkend en ik snapte niet waarom ik in de rest van het met Eindhovenaars gevulde stadion maar 1 PSV vlag zag en de PSV supportermeerderheid niet hoorde boven het Vikinggeweld. De spelers waren ook zichtbaar onder de indruk: PSV trok zich na 45 minuten in de catacomben terug met een 3-1 achterstand.

Ik weet niet wat de Duitse coach van de Eindhovense Lichtstadspelers ze daar heeft ingefluisterd, maar het moet een aanmoedigende werking hebben gehad, ook op de fans. Na de rust waren de Denen zichtbaar ontregeld en hun keelschrapende fans ook. De Eindhovense aanhang liet zich horen alsof carnaval nog bezig was en 4 doelpunten brachten PSV tot 4-4! Een malle pot voetbal zeg ik als amateurtrainer van het team van mijn zoontje.

Arts-assistenten worden ook nog regelmatig geïntimideerd door hun brullende Baby-Boomer-Bully-opleiders die jonge dokters twee zaken inpeperen:

-maak geen fouten
-toon geen zwakte

Dat beïnvloedt de prestatie van jonge artsen in negatieve zin en de patiëntenzorg daarmee ook. Het leidt tot burnout en personeelstekorten. Een groep cardiologen die me gisteren voor een training vroegen, zagen vorig jaar 25% van hun opleidelingen het pand verlaten, afgebrand of gedemotiveerd. De cardiologen willen hun jonge aanwas juist aanmoedigen. Dat is wat nodig is in elke high-performance werksfeer. Geneeskunde is heel vergelijkbaar met topsport. Coaching en aanmoediging zijn een noodzakelijk ingrediënt. Als je dat weglaat, gebeurt het zelfde met brood zonder zout: het rijst niet en het smaakt flauw.

Luister hier naar de BNR podcast ‘Beyond the White Coat’ waar ik te gast ben bij cardiologen in opleiding Yaar Aga en Lucia Baris en we het over Baby-Boomer-Bullies hebben en andere zaken uit mijn boek Het is maar Werk die zo belangrijk zijn om ons artsen gezond en in het zadel te houden.

Rond de houtoven

Samen met onze overburen metselden we ergens in een lock-down vorig jaar een buitenkeukentje met houtoven. Hij staat in een lommerijke hoek van het voormalige landgoedje waar we op wonen. Het is een lekker plekje geworden, precies tussen onze percelen in. Het bouwen ervan leverde veel voldoening op maar het gebruik nog meer.

Het verbindt op een culinaire manier onze gezinnen, andere buren en zelfs familie en vrienden van elkaar omdat we regelmatig aankondigen wanneer de oven aan gaat. Dan wordt er deeg gemaakt of vis en vlees gekruid. Iedereen kan aanschuiven. Dit weekend nodigde het mooie weer uit tot wat geborrel en dat mondde uit in een moot flame seared zalm, een focaccia en mooie stukken vlees. Een paar andere buren die we sinds de laatste knock-down deze winter amper nog gezien hadden, prikten ook een vorkje mee.

Dit soort ongedwongen saamhorigheid geeft me het gevoel ergens onderdeel van uit te maken, ergens bij te horen. Iets wat ik vaak mis in de ziekenhuizen waar ik werk. Zeker de laatste twee jaar is het eilandjes-gevoel daar enorm toegenomen.

Tait Shanafelt, mijn anti-afbrandheld uit de VS, beschrijft deze saamhorigheid als camaradry. Hij onderzoekt met zijn teams al jarenlang wat wel en niet werkt om burn-out te voorkomen. Saamhorigheid blijkt een krachtige preventieve factor  in ziekenhuizen.

Werkgevers en medische besturen zijn vaak bang dat gezamenlijke activiteiten die voor deze kameraadschap zorgen geld kosten en slecht is voor de productie en de machtsverhoudingen. Shanafelt bewijst het tegendeel. Het is goed voor de artsen, goed voor de patiënten en kostenneutraal, dus ook goed voor het bestuur.

Morgen hebben we een try-out van onze nieuwe anti-afbrand-road-show in opdracht van een ziekenhuis in Gelderland waarin we evidence based saamhorigheidsinterventies toepassen op medisch specialisten.

De dag erna doen we het online dunnetjes over voor een grote club Vlaamse collega’s en deze lente maken we er samen met de Tijdstroom een geaccrediteerd Het is maar Werk 4-luik van wat je thuis of op je werk kunt volgen. Zin in!